قفس تنهايي

هر بار با ديدن اون دو تا قناري كه تنهاييشونو توي قفس تقسيم كردن دلم مي‌گيره. ديگه آروم و بي‌تفاوت شدن، چشماشونو بستن و صداشون در نمياد.

درست مثل قفس آدما. وقتي كه نااميدي مياد، خوشحالي رنگ مي‌بازه و زندگي رو يكنواخت مي‌كنه.

مدتي پيش، پرنده‌اي رو كه عاشق پريدن بود از قفسم آزاد كردم.

كاش مي‌تونستم اون دو تا قناري رو هم پرواز بدم.