بهار

توي روياهام به پرواز در اومدم. با سرعت به سمت خاطراتم مي‌رفتم. يادم آيد زير باران ... يه بار ديگه بچه  شدم. چشمامو بسته بودم، وقتي بازشون كردم همه چي مثل رنگين‌كمون مي‌درخشيد. شور و شعف همه‌ي وجودمو فرا گرفت. من خودم نبودم، روحم از بند رها شده بود. يكدفعه دوستان قديممو ديدم؛ حميد، حسن قريب، اسماعيل عمراني و مصطفي نجفي كه هيچ‌وقت نديده بودمش. دلم براشون تنگ شده بود، نزديك رفتم اما قبل از اين‌كه بهشون برسم از خواب پريدم.

از امروز تا شب عيد دعا مي‌كنم مثل اونا مرد باشم، وفادار و باغيرت. نوروز امسال رو به همه خانواده‌هاي اين عزيزان تبريك مي‌گم.

ياس زرد

خيلي غمگين بود. صداش مي‌لرزيد. يه قطره اشك توي چشماش غلطيد. از پشت قاب دلتنگيش يه مريضو كه دكترا جوابش كردن مي‌ديدم. خيلي آرام حرف مي‌زد. مي‌گفت: او عشق من، اميد و آرزوهامه. او تنديس برگ برگ دفتر خاطراتمه. حالا وقتي نگام مي‌كنه پلكاش سنگين مي‌شن. صورتش مث ياس‌هاي زرد شده. باور نمي‌كنم او خونه‌ي ما رو واسه هميشه تاريك كنه اما عشق زميني من چند روز ديگه پرپر مي‌شه. آخر حرفاش گفت بنويسم "هميشه در قلب مني مادر"