امام رضا

«‌دوست دارم نگات كنم؛ تو هم منو نگا كني . . .»

اون شب، هيچ چشمي - خيره به آسمون - رها نبود.

طنين «يا مقلب القلوب»،  به آرومي يه نگاه پريشون، به دل مي‌نشست.

همه، منتظرت بودن: تو، افق بي‌كران بودي؛

تو نماد يه لبخند؛

                         يه قطره اشك غلتون؛

تو بهونه‌ي اون خنده‌ها و گريه‌ها؛

                         تو بهونه‌ي سكوت بودي . . .

ناگهان، با غلتيدن اشك از ديده‌ها باريدي. تو اومدي و دستايي رو كه حرف مي‌زدن، از انتظار درآوردي. نمي‌دونم، شايد اسمت، توي بغض پيرزني پيچيده بود؛ كه با نگاش مي‌گفت:

 «تو،

      مكه‌ي عشقي و

                           < من >

                                      عاشق رو به قبله‌تم»‌ . . .